พงศ์อิศเรศ พรหมรุ่งเรือง (บอลลูน)                                                        

มหาวิทยาลัย สงขลานครินทร์  ( เกียรตินิยมอันดับ 1 )                                                                             

ออแพร์ เยอรมัน 19 กุมภาพันธ์ 2551                                    

ธัญญ่าสัมภาษณ์บอลลูนผ่าน web Thaiaupairclub

ทำไมถึงอยากเป็นโอแพร์?

อันนี้ก็ยังนึกขำตัวเองอยู่จนถึงทุกวันนี้ว่าคิดได้ยังไงให้ตายเถอะโรบิ้น  ได้มีโอกาสไปเที่ยวที่เยอรมันมาก่อน  และชอบที่นี่มากกกกคิดว่าอยากกลับมาเรียนภาษา ต่อที่นี่ กลับไปเตรียมเรื่องวีซ่าแต่ดันมีปัญหาเรื่องเอกสารขอวีซ่านร. แต่มานึกขึ้นได้ว่ามี เพื่อนไปเป็นออแพร์อยู่อเมริกา ก็เลยจัดการหาข้อมูลในอินเตอร์เน็ตทันที แล้วก็เจอข้อมูลว่า ผู้ชายก็เป็นออแพร์ได้  มะเคยรู้มาก่อน แถมมีในประเทศเยอรมันด้วยอีก เลยดีใจสุดๆ  จึง ตัดสินใจว่าเราจะไปเรียนภาษาเยอรมันผ่านโครงการออแพร์นี่ล่ะ

รู้จักออแพร์โอเวอร์แลนด์ได้ยัง?

อินเตอร์เน็ตเลย  คลิกก็เด้งขึ้นมาเลยย ฮ่าๆ

เล่าชีวิตการเป็นออแพร์ซักนิสสั้นๆมีหน้าที่อะไรบ้าง?

ยังไงดีล่ะ  ต้องบอกกันตรงๆว่า มีทั้งช่วงเวลาดีๆและไม่ดี อยู่บ้าง  การทำงานกับเด็กอันนี้ต้องทำใจ ธรรมชาติของเด็กจริงๆถ้าเราปรับเข้าหาเค้าเรียนรู้ ธรรมชาติเค้า ก็จะสบายใจขึ้น เพราะการอยู่กับเด็กขอยอมรับว่าไม่ง่ายหรือหมูอย่างที่คิด   จึงสำคัญจริงๆที่ต้องมีความรักเด็กเป็นเบื้องต้นก่อนมา เราอยู่กินกับครอบครัวเค้า  ก็ต้องปรับตัวเข้าหาธรรมชาติบ้านเค้าซักนิส… ไม่ใช่นึกอยากจะเอาปลาร้า กะปิ มานั่งกินเหมือนบ้านเราอันนี้ก็นะ มีวินัย รู้เวลา ตอนไหนควรทำอะไร มีความรับผิดชอบ เพราะเหมือนบางทีเค้าอาจดูเหมือนไม่สนใจแต่ความจริงเค้าแอบสังเกตตลอดว่าเราดูแลลูก เค้าดีมากน้อยแค่ไหน เผอิญโชคดีเจอพ่อแม่ที่เข้าใจเรามากกว่าลูก เวลาเด็กงอแง หรือมีปัญหาเค้าก็จะเข้าใจเราไม่เข้าข้างลูกให้เราวางตัวลำบาก ถือว่าโชคดี
ส่วนหน้าที่ ตื่นแต่เช้ามาเตรียมอาหารเช้าไว้ให้เด็ก ไปกินที่โรงเรียน เสร็จแล้วเราก็ไปเรียน กลับมาตอนเที่ยงก็ เก็บห้องเด็ก ห้องของเล่น ไปรับเด็กตอนบ่าย เผอิญทำอาหารเป็นก็เลยช่วยเค้าทำอาหารเย็นอาทิตย์ละสามครั้ง ฝึกเด็กเขียนหนังสือเล่น กับเค้าตอนเย็น และส่งพวกเค้าเข้านอนบางครั้งสลับกันกับพ่อบ้าน

ได้อะไรจากการเป็นออแพร์บ้าง?

อย่างแรกภาษา  สำคัญที่สุด ได้เพื่อนใหม่ไม่ใช่แค่เฉพาะคนเยอรมัน มีทั้งญี่ปุ่น เกาหลี จีน และอื่นๆซึ่งทุกวันนี้ก็ยังติดต่อหากัน เป็นของขวัญที่ประเมินค่าไม่ได้ นาน และแน่นอน ได้เรียนรู้การอยู่กินกับชาวตะวันตก เผอิญแม่บ้านเป็นคนอังกฤษพ่อบ้านเป็นคนเยอรมัน เลยได้วัฒนธรรมจากทั้งสองประเทศเลย และแฟมิลี่ก็รักเรามาก เป็นความทรงจำและ ความสัมพันธ์ที่ดีๆให้เก็บไว้ต่อไป

แผนการอนาคตบอกได้มั้ย ตั้งใจว่าจะทำอะไรต่อไปหลังจบโครงการ?

ตั้งใจจะย้ายไปอยู่เบอรลินคงเรียนและทำงานที่นั่น เก็บตังค์อยากมีธุรกิจเป็นของตัวเอง  

พูดถึงออแพร์โอเวอร์แลนด์ ซักนิส…?

เราเคยคิดว่าเราจะมาร่วมโครงการหนึ่งปีจบแล้วก็คือจบไม่ได้คาดหวังอะไรมาก จากเอเจนซี่ แต่ไม่เลย เราได้พี่สาวที่น่ารักมาหนึ่งคน ขอเอยนามเลยว่าคือพี่ตั๊กเจ้าของโครงการ สิ่งที่เห็นอย่างหนึ่งคือโอแพร์โอเวอร์แลนด์ ทำงานอยู่บนพื้นฐานของคำว่า  ความปรารถนาดี ไม่รู้ยังไงนะ แต่พี่ๆทุกคนทำให้เรารู้สึกอย่างนั้น เค้าไม่ได้สนใจแต่ว่า คุณจะจ่ายตังค์เค้าครบ มั้ยเมื่อไร แต่เค้าดูว่าคุณฝันอยากเป็นอะไร อะไรจะทำให้คุณมีความสุขที่นั่น และถ้ามีโอกาส ดีๆ ที่นั่น พี่เค้าก็ไม่รอช้าที่จะหยิบยื่นให้คุณ  เคยต้องย้ายครอบครัว ถึงสองครั้ง แต่ไม่เคย ตกใจกลัว หรือกังวลเลย  เพราะรู้ว่าพี่ๆเอเจนซี่ทั้งที่เมืองไทยและที่เบอร์ลิน จะไม่ปล่อย ให้ เราลำบากแน่นอน และก็เป็นอย่างงั้นมาตลอด  งั้นไงก็ขอบคุณผ่านทางนี้อีกครั้งนะครับ

สุดท้ายอยากฝากอะไรถึงเพื่อนๆที่สนใจอยากเป็นออแพร์บ้าง?

ถามตัวเองก่อนเลยว่าอยู่กับเด็กได้มั้ย เพราะถ้าคุณเจอบ้านที่เด็กเรียบร้อยก็จะไม่ห่วง แต่ถ้าเจอบ้านที่ขนาดพ่อแม่ยังแทบอยากจะวิ่งเอาหัวชนฝา นั่นแสดงว่าคุณต้องมี
ความอดทน สูงมากๆเพราะอาจต้องฟังเสียงเด็กกรี๊ดวันล่ะไม่รู้กี่รอบ ต่อยกันอีก
ระหว่างพี่น้องทั้งวัน ขนาดพ่อแม่ยังไม่ฟัง ออแพร์ไม่ต้องหวังเลย นั่นคือสิ่งที่เราเจอมา แต่ก็อย่าเพิ่งตกใจ วิธีแก้ก็พยายามหันไปมองสิ่งที่เป็นเรื่องดีๆที่นั่น เช่น  เอ้ เสาร์นี้ฉัน จะนั่งรถไฟไปปารีสดีมั้ย พรุ่งนี้ใส่ชุดอารายไปเรียน คืนนี้มีนัดกับช่องโปรดอะไร เพราะยังมีสิ่งที่คุ้มค่าอีกมากที่เราได้จากการเป็นออแพร์  และบอกได้เลยว่ามันไม่จบ แค่หนึ่งปีอย่างที่คุณคิด คุณอาจได้โอกาสในชีวิตอื่นๆต่อจากนั้นอีก  ดังนั้น ถ้าคิดว่าตัวเอง จะมาแล้วไม่เก็บข้าวของกลับบ้านก่อนกำหนดเพราะทนเด็กไม่ได้  คุณก็มาได้เลย  ส่วนตัวแล้วเพิ่งเรียนภาษาเยอรมันก่อนมาเหมือนกัน ดังนั้น ไม่อยากให้กังวลตรงนี้มาก เพราะครอบครัวเค้ารู้อยู่แล้วว่าคาดหวังความสามารถทางภาษา จากเราเบื้องต้นได้ มากแค่ไหน เพราะจากประสบการณ์ ก็สามารถดำรงชีวิตร่วมกันได้อย่างราบรื่นดี